უსათაურო

   მის სახლს ვუახლოვდები. გული ჩვიდმეტი წლის  ბიჭივით მიცემს, ამის დედაც (ცენზურა). არა, რა მომწონს და მიყვარს. ფუი, ვის      ვატყუებ. საკუთარ თავს? ნეტავ მარტო არ იყოს. არა, ნეტავ მარტო იყოს. არა, არ იყოს. ნათელა სახლშია. გულზე მომეშვა. მაგრამ მე ხომ ნათელასთან არ მოვსულვარ. ვესალმები და სასხვათაშორისოდ ლიზის ვკითხულობ. მეცადინეობს. ლიზის, ჩემს საწამებლად, მოკლე შორტი და ასევე მოკლე მაისური აცვია.  ცხელა რას ვერჩი. არც ლიფი ჩაუცვამს. პატარა მკერდი გამომწვევად ამობურცვია. მის გვერდით დივანზე ვჯდები და დიდი ძალისხმევა მჭრიდება, რომ არ მოვხვიო ორივე ხელი და ლამაზ ვარდისფერ ტუჩებზე დავეკონო. ნათელამ მეზობელთან გავდივარო, შემოგვძახა და გაიქცა. წარმოდგენა არ აქვს რას ვგრძნობ მისი ქალიშვილისადმი. ლიზი ეშემაკურად მიყურებს. უცებ დგება და კალთაში მიჯდება. თავს ვერ ვიკავებ. გაგიჟებული ვკოცნი და მკერდზე ვეფერები. შარვალს მიხსნის. და ესაა ცამეტის? გავიფიქრე.

-გაგიჟდი?

გამოვფხიზლდი და ხელი  ვკარი.

გათენებულა უკვე. რა სიზმარი ვნახე? დეტალების გახსენებას ვცდილობ. გამახსენდა. კალთაში ჩამიჯდა, ვაკოცე. არა! რა სიზმარი! დავიზაფრე, მგონია უკვე ყველამ გაგიგო რომ საკუთარი, ცამეტი წლის ნათლული მიყვარს. არაუშავს, მკიდია. ეს წუთები ღირდა ამად. ოხ, ლიზი, ლიზი. მე? ამხელა კაცი რამ გადამრია თორემ თითისტოლა გოგოს რა უნდა მოკითხოს კაცმა.

ორი დღეა ლიზი არ მინახავს. ვგიჟდები ისე მენატრება, მაგრამ პრინციპულად არ ვნახულობ. თავიდან ამოვიგდო უნდა. ნეტავ გაიგეს თავისიანებმა? თვითონ ხომ არ ეტყოდა. ჯობია უთხრას, მაშინ დასამალი აღარაფერი მექნება და რაც უნდა იყოს პირველი შოკი გადავლილი იქნება.

ზუსტად ერთი კვირის შემდეგ აღარ შემეძლო უიმისობა. ჩავიცვი. რაც არის არის, მასთან მივდივარ. კარი გავაღე და…ნათელა და ლიზი. მგონი რაღაც ვერ ვარ. ლიზის ტოვებს ჩემთან ცოტა ხნით. უარი უნდა მეთქვა. უარი ჩამს ოცნებაზე. ვერ შევძელი. თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?

-ხომ იცი, მიყვარხარ – არღვევს დუმილს ღიმილით.

-რა იცი შენ სიყვარულის, ბავშვი ხარ…

ბრაზდება ბავშვს რომ ვეძახი.

-შენ იცი რომ მეც მიყვარხარ, მაგრამ არ შეიძლება- ვცდილობ ნათქვმი გამოვასწორო.

-რატომ? – ვერ ხვდება გოგო! დამცინის?

-რატომ ხარ ასეთი პატარა? – ძალაუნებურად მეც ვიღიმი.

-სიყვარულმა ასაკი რომ არ იცის ეგ არ იცი? ვინაა ახლა პატარა? – მგონი მართლა ეწყინა.

-მარტო ეგ არაა იცი შენ…

-არ მაინტერესებს. იცი? მე უკვე ათეისტი ვარ.

-მოდი გავიპაროთ, შენი მინდა ვიყო – მეჩურჩულება და თავბრუს მახვევს. ხელს ვხვევ სიფრიფანა წელზე და ვუკოცნი პატრა, ლამაზ მკერდს. არასოდეს მინერვიულია სექსის დროს, მაშინაც კი როცა პირველად ვიყავი ქალთან.  ძალიან მეშინია, რომ ვერ ვიქნები ისეთი ნაზი, როგორც საჭიროა. წელზე მხვევს ფეხებს, მე მას ვეუფლები. ვეჩურჩულები თუ რაოდენ ძლიერ მიყვარს იგი.

-შემდეგისთვის უკეთესად იგრძნობ თავს გპირდები.

-ჰო, ვიცი თეორია – იცინის.

ღმერთო, რა კარგად ვარ მასთან. ვიცი, ამ  სიყვარულს ვერ გაგვიგებენ. პასუხს მოგვთხოვენ, გაგვასამართლებენ, ჩაგვქოლავენ, კოცონზე დაგვწვავენ.

ის ჩემი ნათლულია, მაგრამ ამას აღარ აქვს დიდი მნიშვნელობა. დღევანდელი დღიდან ჩვენ  ათეისტები ვართ.

Advertisements

8 comments on “უსათაურო

    • ისე, გუშინ გადავიკითხე და და მეც ეგ კითხვა გამიჩნდა :დ:დ ჩავთვალოთ რომ კატა სულის სარკეა და ბლა ბლა ბლა

რას ფიქრობ შენ?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s