სათქმელი თუ არაფერი გაქვს გ ა ჩ უ მ დ ი!

რა აზრი აქვს იმას რას დავწერ. ან საერთოდ რატომ ვწერ. ვის აინტერესებს. ვწერ, ვდებ და ობი ეკიდება. ხანდახან რომელიმე გზააბნეული თუ შემოივლის და ისიც იმიტომ, რომ გუგლის სერჩში სიტყვა “სექსმა” გადმოაგდო ჩემს ბლოგზე. მგონი ჩემი თვითშეფასება ასეთ მინიმალურ ზღვარზე ჯერ არ ყოფილა. რატომ ვარ ამ დონეზე გითხრათ. თქვენი კუმირი რომ თქვენით დაინტერსდეს რას იზამთ? ისე, უბრალოდ, სრულიად შემთხვევით რომ მოგწეროთ. ძაან დებილობები ველაპარაკე. ის “მე” მე არ ვიყავი. რომელიღაც შტერი გოგო იყო, ოღონდ არა – მე. ასეთი არ ვარ. მოკლედ, როგორც იტყვიან გაფრენილ სიტყვას უკენ ვერ დააბრუნებ. ჯობდა სულ არაფერი მეთქვა. შეიგნე რა ადამიანო სათქმელი თუ არაფერი გაქვს გ ა ჩ უ მ დ ი!

stop-talking1

 

ერთი და მთავარი იყო სათქმელი. მიყვარხარ. მორჩა. ეს ხომ არ ისე ძნელია.  მონიტორი ვერ დაინახავდა როგორ გავწითლდებოდი.

Advertisements

როგორ უნდა გვიყვარდეს მომხმარებელი

 

ერთხელ, ჩვეულებისამებრ, „მარშრუტკით“ მგზავრობისას მძღოლმა ხურდა გამომიწოდა და – ინებეთო. ვერ წარმოიდგენთ რა გაოცებული დავრჩი მისი თავაზიანობით. გასაგებია რომ ისიც ადამიანია და რა მოხდა განსაკუთრებული თუ მგზავრის მიმართ თავაზიანობა გამოიჩინა. არც არაფერი. უბრალოდ მძღოლებისგან კეთილი ქცევებით განებივრებული ნამდვილად არ ვართ. ასე არაა? აი ის მძღოლი ავიღოთ თუნდაც, მგზავრებს კანფეტებით რომ უმასპინძლდება. დადებითი განწყობა, სულ ცოტა ხნით მაინც, გარანტირებული გაქვს. სულ ერთმა სიტყვამ შეიძლება განაპირობოს საუკეთესო განწყობა.

უცხო ადამიანები რომ შენობით მომმართავენ არ მიყვარს. დიდი რამე თუ მოგმართაო, გაიფიქრებთ თქვენ. ნამდვილად არაა ეს კატასტროფა, მაგრამ მომკალით და არ მიყვარს. ამიტომ მომსახურების სფეროში, თავაზიანობას მომხმარებლის მიმართ პირველ ადგილზე ვაყენებ. თუმცა მოდი მივყვეთ ლოგიკურად.

მომხარებელს იზიდავ  პირველ რიგში: ხარისხით და მერე მომსახურებით. თუმცა ეს უკანასკნელი გაცილებით მნიშვნელოვანია ჩემთვის. აი მაგალითად, შამპუნი რომელსაც ვიყენებ არის ჩემთვის განსაკუთრებული და მისი შოვნა ძალიან მიჭირს. მიწევს ძალიან ბევრი მაღაზიის შემოვლა და ძებნა. ეს შამპუნი  რამე განსაკუთრებულს და ძვირადღირებულს არ წამოადგენს, უბრალოდ ძალიან ჭირს მისი პოვნა იმ ტიპის თმისთვის როგორიც მე მაქვს.  ერთხელაც, აი ასე, ძებნა-ძებნით მივაგენი ერთ fake-smile2ჩვეულებრივ სუპერმარკეტს, სადაც ვიპოვე „ჩემი“ შამპუნი და თანაც რამდენიმე ცალი. ის იყო გავიფიქრე, რომ შემდეგ ჯერზე ძებნა აღარ მომიწევდა და გახარებულმა სალაროს მივაშურე, რომ ჩემს სიხარულს მალე ბოლო მოეღო. გამყიდველ-კონსულტანტი აბსოლუტურად ყველას ეუხეშებოდა ჩემამდე ვინც იდგა სალაროსთნ.  ერთმა მოხუცმა კაცმა გაბედა და შენიშვნა მისცა. ისეთი დღე აყარა, მის ადგილზე ყოფნას ნამდვილად არ ვისურვებდი. როგორც იქნა მოვიდა ჩემი ჯერი, გადავიხადე ფული და რასაც ქვია, უკანმოუხედავად მოვკურცხლე იქიდან. იმ დღის მერე იმ მაღაზიაში ფეხი არ შემიდგამს. ვინ იცის იქნებ შეცვალეს კიდეც გამყიდველი, მაგრამ მაშინდელი სიტუაცია რომ მახსენდება შიგნით შესვილის ყველანაირი ხალისი მეკარგება. აქ უკვე ღიმილზე აღარაფერს ვამბობ, ადამიანურობა ჰქონდა გოგოს დაკარგული, რამ გაამწარა ასე. გასაგებია,რომ ბევრი პრეტენზიული კლიენტი შეიძლება შემოვიდეს, უაზროდაც მოგიშალოს ნერვები (ასეთები ბევრი მინახავს დამიჯერეთ) , მაგრამ როდესაც მუშაობას იწყებ მომსახურების სფეროში ამისათვის მზად უნდა იყო. მე პირადად უკვე ნაპოვნი მაქვს რამოდენიმე მაღაზია, სადაც არავინ იბღვირება. უფრო მეტიც, თავს ძალიან შინაურულად ვგრძნობ და სანამ ხურდას დამიბრუნებენ (სალაროსთან რიგი თუ არ არის) მეგობრულად მესაუბრებიან.  ასევეა სალონი, სპორტდარბაზი და ა.შ.  დავდივარ იქ სადაც მშვიდი და სასიამოვნო მომსახურება მხვდება.

ყველაზე მთავარი იცით რა არის? მომხმარებელი უნდა გრძნობდეს რომ შენ ის გჭირდება და შენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. სინამდვილეში ხომ ასეც არის.

ჰო, და კიდევ, არასოდეს (!) აგრძნობინოთ მომხმარებელს „ თქვენ ბევრნი ხართ, მე კიდევ – ერთი“. თითოეული მათგანი ძვირფასია თქვენთვის და თქვენი ბიზნესისთვის. ყველაზე რთული პროფესია ადამიანობააო, უთქვამს ვიღაცას. იყავით ადამიანები.

thanks