“ანუ” – ჩემი ტკივილი

ველურული ძროხა

ქართული „გალმურულ-სვეცკი“ საზოგადოება საკუთარი „სვეცკობის“ დასამტკიცებლად იგონებს გარკვეული ტიპის სიტყვებს, რომლის წარმოთქმაც წარმომთქმელს უნდა ანიჭებდეს „გლამურული ველურულის“ სტატუსს. ეს „სვეტსკი“ სიტყვები კი „გლამურული“ საზოგადოების მიღმა დარჩენილ წევრებს საკმაოდ მტკივნეულად წიწკნის ნერვებს. თუმცა სნობს რა დალევს ამ ქვეყნად (ჩვენდა, პატიოსან, „გოიმ“ ხალხთა სამწუხაროდ) და „გლამურული“ საზოგადოების მიღმა დარჩენილი სნობებიც წარმატებით ითვისებენ არასაჭირო და ნერვების მომშლელ სიტყვებს, მაგ.: ანუ! Continue reading