თეთრი

480407485220856431_TgXac2Xc_c_large

ზის ჩემ პირისპირ და ვუყურებ. ან როგორ არ უნდა ვუყურო. ვერ ვიტყვი, რომ ძალიან სიმპათიურია, მაგრამ ლამაზი ტუჩები  და თეთრი ყელი აქვს. პირველად დავაკვირდი ბიჭის ყელს, თუ რა ხდება არ ვიცი, მაგარმ ასეთი თეთრი მამაკაცი ჯერ არ შემხვედრია. ხომ ხედავთ, მარტო ქალების ყელ-კისერს არ ეტრფიან თურმე. სიმღერის დროს ერთი მსხვილი ძარღვი იკვეთება. ვზივარ მის პირისპირ და ერთი სული მაქვს ხელი გავიწვდინო და თითებით მის კისერს შევეხო. იქნებ ჩემი კოცნა ისევე მოუნდეს, როგორც მე მინდა – მისი. Continue reading

კინოში მარტო არავინ დადის

პარასკევ საღამოს კინოში წასვლა გადავწყვტე. ძალიან დაძაბული დღეები მქონდა და ცოტა გულის გადაყოლება მინდოდა. იქ სადაც ადმიანები წყვილად სიარულს ამჯობინებენ მე მარტო წავედი. თქვენ წარმოიდგინეთ არც დამზარებია. ფილმი საღამოს სეანსზე ავირჩიე და სახლიდან ორი საათით ადრე გამოვედი. მომენატრა საღამოს თბილისი. ასეთი დღეები ხშირად უნდა მოვიწყო. თან ფლეილისტსაც განვაახლებ და… ვერ დავაყენე საშველი 😦

საკუთარ თავთან ყოფნას არაფერი სჯობს.

ავირჩიე სულ ბოლო რიგი. Continue reading

როცა მზეს ეძინა

 ბაღში, მწვანედ შეღებილ მერხზე ისხდნენ. მათ უკან ეკლესია მოსჩანდა. ცას ისეთი ვარდისფერი გადაჰკრავდა, გაზაფხულობით რომ იცის ხოლმე, წვიმამდე. ამ სურათის შემხედვარეს, მოგინდებოდათ  ფირზე  აღგებეჭდათ ეს ყველაფერი.

იცით, ისხდნენ ისე თითქოს ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო, ორი ადამიანი შემთხვევით ჩამომჯდარაო გვერდი-გვერდ. არადა, ძალიან ახლო მეგობრები იყვნენ. გაგიკვირდათ ხომ? ერთმანეთისთვის ბევრი რამ ჰქონდათ ნათქვამი უკვე და როგორც ჩანს კიდევ დარჩენოდათ. მაგრამ, რატომღაც ორივე დუმდა და გარშემომყოფებს მათ უცხოობაზე აფიქრებინებდა. თქვენ წარმოიდგინეთ, ეს იყო პირველი შემთხვევა რამოდენიმეწლიანი ურთიერთობის მერე, როცა ასე თითქოსდა უბრად იყვნენ ართმანეთთან. დიახ, დიახ პირველი. მე მგონია, რომ ეს იყო ის მომენტი, როცა მეგობრობა მთავრდება და რაღაც ახალი, მეგობრობაზე მეტი იწყება. ჰო, კარგით, შეიძლება არც მთავრდება, მაგრამ ახალი გრძნობა რომ ემატება ეს უეჭველია. Continue reading

ეძღვნება მას, სრულიად უანგაროდ 🙂

გოგოს თავი გვერდზე გადაეხარა და ჭერს მიშტერებოდა. თითებით ბიჭის თმას ეალერსებოდა. ბიჭს – კი სახე გოგოს კისერში ჩაერგო. მისი სურნელის დამახსოვრებას ცდილობდა თითქოს. ორივე გაუნძრევლად იწვა. უაღრესად ინტიმური ატმოსფერო შეინიშნებოდა ოთახში.

ფანჯრიდან  ნაცრისფრად ჩამოჟამული დღე მოსჩანდა. მოსჩანადა დღე, რომელიც მერყევ ადამიანებში მელანქოლიას აღვიძებდა და მათ ყველაფრის დასრულებისკენ მოუწოდებდა. Continue reading

უსათაურო

   მის სახლს ვუახლოვდები. გული ჩვიდმეტი წლის  ბიჭივით მიცემს, ამის დედაც (ცენზურა). არა, რა მომწონს და მიყვარს. ფუი, ვის      ვატყუებ. საკუთარ თავს? ნეტავ მარტო არ იყოს. არა, ნეტავ მარტო იყოს. არა, არ იყოს. ნათელა სახლშია. გულზე მომეშვა. მაგრამ მე ხომ ნათელასთან არ მოვსულვარ. ვესალმები და სასხვათაშორისოდ ლიზის ვკითხულობ. მეცადინეობს. ლიზის, ჩემს საწამებლად, მოკლე შორტი და ასევე მოკლე მაისური აცვია.  ცხელა რას ვერჩი. არც ლიფი ჩაუცვამს. პატარა მკერდი გამომწვევად ამობურცვია. მის გვერდით დივანზე ვჯდები და დიდი ძალისხმევა მჭრიდება, რომ არ მოვხვიო ორივე ხელი და ლამაზ ვარდისფერ ტუჩებზე დავეკონო. ნათელამ მეზობელთან გავდივარო, შემოგვძახა და გაიქცა. წარმოდგენა არ აქვს რას ვგრძნობ მისი ქალიშვილისადმი. ლიზი ეშემაკურად მიყურებს. უცებ დგება და კალთაში მიჯდება. თავს ვერ ვიკავებ. გაგიჟებული ვკოცნი და მკერდზე ვეფერები. შარვალს მიხსნის. და ესაა ცამეტის? გავიფიქრე. Continue reading