შენიშვნა

–         გინდა?

–         რა ვიცი, მინდა?

–         ცხოვრება ხანმოკლეა, ყველაფერი უნდა გასინჯო – ცალყბა ღიმილით აგრიხა ტუჩი.

ვართმევ და ეს სიტყვები მახსენდება.  სულ პირველად რომ მომწერა, მაშინ მეუბნებოდა ამას. ცხოვრება ხანმოკლეა და თავს უარი არაფერზე უნდა უთხრაო, მაბამდა თავის ჭკუით. ახალც ხომ ჰგონია, რომ მაბამს. არადა რა იცის, რომ ეს მე ვებმევინები  უბრალოდ.

ვცდილობ ნაფაზი ნორმალურად დავარტყა და არ შევრცხვე. უკან ვუბრუნებ და რაღაც Imageგანსაკუთრებულს ველოდები. Continue reading

იდეალური დილის სექსი

ძილიდან ოდნავ გამოერკვა. კერტების  ტკივილმა ღამე გაახსენა. ვნებიანი, გიჟური ღამე. მაგრამ ის სად არის? წავიდა? უკეთესიც არის თუ წავიდა და მის გაღვიძებას არ დაელოდა. არ უნდოდა ახალი გაღვიძებული ენახა ვინმეს, წინა საღამოს გაცნობილ მამაკაცს-მით უმეტეს. ეს წინააღმდეგობაში მოდიოდა წუხანდელ, ცეცხლოვან ღამესთნ.

სამზარეულოში რაღაც გაბრახუნდა. აქ არის! ვერაფრით გაიხსენა ზუსტად როგორი იყო მისი რჩეული. მხოლოს ის ახსოვდა, რომ ნავარჯიშევი ტანი და ლამაზი მკერის კუნთები ჰქონდა, რასაც ასე აფასებდა მამაკაცში.

ფეხის ხმაზე მიხვდა, რომ მისკენ გამოემართა და სასწრაფოდ თავი  მოიმძინარა. ფეხის ხმა საწოლთან შეწყდა და ვაჟის სუნთქვა სახეზე იგრძნო.

–         ჰეი – მიესალმა ჩუმად სასიამოვნო ხმა. Continue reading

გოგო “ცუდის” იმიჯით

 

 

–         ფუ, შენი! – მივაფურთხე გაგულისებულმა.

–         წადი შე ნაბოზარო – მომაძახა და წავიდა.

როგორ გაბედა! “ბაიკიდან” გადმომაგდო. ნაბიჭვარი! ჰგონია გავეკიდები? გულიანად შევუკურთხე. მისი ამალიდან ერთი გაჩერებულიყო, ისე ვიყავი გაბრაზებული ვერც კი შევამჩნიე.

–         რატომ უზრდელობ კამე? – ესღა მაკლდა რა!

–         შენ ხომ მყავხარ ანგელოზი – შევუბღვირე – იმასავით, – გზისკენ ვანიშნე.

–         წამო, წაგიყვან. სად მიდიხარ?

–         რავი, ჯანდაბაში! – ვთქვი და მოტოციკლეტზე შემოვუჯექი. Continue reading

როცა მზეს ეძინა

 ბაღში, მწვანედ შეღებილ მერხზე ისხდნენ. მათ უკან ეკლესია მოსჩანდა. ცას ისეთი ვარდისფერი გადაჰკრავდა, გაზაფხულობით რომ იცის ხოლმე, წვიმამდე. ამ სურათის შემხედვარეს, მოგინდებოდათ  ფირზე  აღგებეჭდათ ეს ყველაფერი.

იცით, ისხდნენ ისე თითქოს ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო, ორი ადამიანი შემთხვევით ჩამომჯდარაო გვერდი-გვერდ. არადა, ძალიან ახლო მეგობრები იყვნენ. გაგიკვირდათ ხომ? ერთმანეთისთვის ბევრი რამ ჰქონდათ ნათქვამი უკვე და როგორც ჩანს კიდევ დარჩენოდათ. მაგრამ, რატომღაც ორივე დუმდა და გარშემომყოფებს მათ უცხოობაზე აფიქრებინებდა. თქვენ წარმოიდგინეთ, ეს იყო პირველი შემთხვევა რამოდენიმეწლიანი ურთიერთობის მერე, როცა ასე თითქოსდა უბრად იყვნენ ართმანეთთან. დიახ, დიახ პირველი. მე მგონია, რომ ეს იყო ის მომენტი, როცა მეგობრობა მთავრდება და რაღაც ახალი, მეგობრობაზე მეტი იწყება. ჰო, კარგით, შეიძლება არც მთავრდება, მაგრამ ახალი გრძნობა რომ ემატება ეს უეჭველია. Continue reading