სტუმარი

ჩემს ლოჯიაში საიდან აღმოჩნდა ან როდის დაიდო ბინა არ მახსოვს. ასაკიც ვერ გავნსაზღვრე. იმხელა იყო პატარა ბიჭი რომ აღარ ეთქმის. ოდნავ შეთხელებული თმით და საშუალო სიმაღლით. არც ისეთი სიმპათიური, როგორი მამაკაცებიც მომწონს, მაგარმ არც – შეუხედავი. არ მახსოვს, როგორ ვცხოვრობდით მის მოსვლამდე, ან ვინ ვიყავით საერთოდ. ის კი ვიცი რომ სახლში ვიყავით „ჩვენ“.

რამოდენიმე დღემ გაიარა და გადავწყვიტეთ საკუთარი თვალით გვენახა სტიქიით დაზარალებული ქალაქი. საშინელი ქარიშხალი იყო. წვიმა, სეტყვა, ქარბორბალა, გუგუნი, გრუხუნი და ელვა, როგორც ცეცხლი. იშვიათი მოვლენაა არა? Continue reading

Advertisements