როგორ უნდა გვიყვარდეს მომხმარებელი

 

ერთხელ, ჩვეულებისამებრ, „მარშრუტკით“ მგზავრობისას მძღოლმა ხურდა გამომიწოდა და – ინებეთო. ვერ წარმოიდგენთ რა გაოცებული დავრჩი მისი თავაზიანობით. გასაგებია რომ ისიც ადამიანია და რა მოხდა განსაკუთრებული თუ მგზავრის მიმართ თავაზიანობა გამოიჩინა. არც არაფერი. უბრალოდ მძღოლებისგან კეთილი ქცევებით განებივრებული ნამდვილად არ ვართ. ასე არაა? აი ის მძღოლი ავიღოთ თუნდაც, მგზავრებს კანფეტებით რომ უმასპინძლდება. დადებითი განწყობა, სულ ცოტა ხნით მაინც, გარანტირებული გაქვს. სულ ერთმა სიტყვამ შეიძლება განაპირობოს საუკეთესო განწყობა.

უცხო ადამიანები რომ შენობით მომმართავენ არ მიყვარს. დიდი რამე თუ მოგმართაო, გაიფიქრებთ თქვენ. ნამდვილად არაა ეს კატასტროფა, მაგრამ მომკალით და არ მიყვარს. ამიტომ მომსახურების სფეროში, თავაზიანობას მომხმარებლის მიმართ პირველ ადგილზე ვაყენებ. თუმცა მოდი მივყვეთ ლოგიკურად.

მომხარებელს იზიდავ  პირველ რიგში: ხარისხით და მერე მომსახურებით. თუმცა ეს უკანასკნელი გაცილებით მნიშვნელოვანია ჩემთვის. აი მაგალითად, შამპუნი რომელსაც ვიყენებ არის ჩემთვის განსაკუთრებული და მისი შოვნა ძალიან მიჭირს. მიწევს ძალიან ბევრი მაღაზიის შემოვლა და ძებნა. ეს შამპუნი  რამე განსაკუთრებულს და ძვირადღირებულს არ წამოადგენს, უბრალოდ ძალიან ჭირს მისი პოვნა იმ ტიპის თმისთვის როგორიც მე მაქვს.  ერთხელაც, აი ასე, ძებნა-ძებნით მივაგენი ერთ fake-smile2ჩვეულებრივ სუპერმარკეტს, სადაც ვიპოვე „ჩემი“ შამპუნი და თანაც რამდენიმე ცალი. ის იყო გავიფიქრე, რომ შემდეგ ჯერზე ძებნა აღარ მომიწევდა და გახარებულმა სალაროს მივაშურე, რომ ჩემს სიხარულს მალე ბოლო მოეღო. გამყიდველ-კონსულტანტი აბსოლუტურად ყველას ეუხეშებოდა ჩემამდე ვინც იდგა სალაროსთნ.  ერთმა მოხუცმა კაცმა გაბედა და შენიშვნა მისცა. ისეთი დღე აყარა, მის ადგილზე ყოფნას ნამდვილად არ ვისურვებდი. როგორც იქნა მოვიდა ჩემი ჯერი, გადავიხადე ფული და რასაც ქვია, უკანმოუხედავად მოვკურცხლე იქიდან. იმ დღის მერე იმ მაღაზიაში ფეხი არ შემიდგამს. ვინ იცის იქნებ შეცვალეს კიდეც გამყიდველი, მაგრამ მაშინდელი სიტუაცია რომ მახსენდება შიგნით შესვილის ყველანაირი ხალისი მეკარგება. აქ უკვე ღიმილზე აღარაფერს ვამბობ, ადამიანურობა ჰქონდა გოგოს დაკარგული, რამ გაამწარა ასე. გასაგებია,რომ ბევრი პრეტენზიული კლიენტი შეიძლება შემოვიდეს, უაზროდაც მოგიშალოს ნერვები (ასეთები ბევრი მინახავს დამიჯერეთ) , მაგრამ როდესაც მუშაობას იწყებ მომსახურების სფეროში ამისათვის მზად უნდა იყო. მე პირადად უკვე ნაპოვნი მაქვს რამოდენიმე მაღაზია, სადაც არავინ იბღვირება. უფრო მეტიც, თავს ძალიან შინაურულად ვგრძნობ და სანამ ხურდას დამიბრუნებენ (სალაროსთან რიგი თუ არ არის) მეგობრულად მესაუბრებიან.  ასევეა სალონი, სპორტდარბაზი და ა.შ.  დავდივარ იქ სადაც მშვიდი და სასიამოვნო მომსახურება მხვდება.

ყველაზე მთავარი იცით რა არის? მომხმარებელი უნდა გრძნობდეს რომ შენ ის გჭირდება და შენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. სინამდვილეში ხომ ასეც არის.

ჰო, და კიდევ, არასოდეს (!) აგრძნობინოთ მომხმარებელს „ თქვენ ბევრნი ხართ, მე კიდევ – ერთი“. თითოეული მათგანი ძვირფასია თქვენთვის და თქვენი ბიზნესისთვის. ყველაზე რთული პროფესია ადამიანობააო, უთქვამს ვიღაცას. იყავით ადამიანები.

thanks

Advertisements
შენიშვნა

–         გინდა?

–         რა ვიცი, მინდა?

–         ცხოვრება ხანმოკლეა, ყველაფერი უნდა გასინჯო – ცალყბა ღიმილით აგრიხა ტუჩი.

ვართმევ და ეს სიტყვები მახსენდება.  სულ პირველად რომ მომწერა, მაშინ მეუბნებოდა ამას. ცხოვრება ხანმოკლეა და თავს უარი არაფერზე უნდა უთხრაო, მაბამდა თავის ჭკუით. ახალც ხომ ჰგონია, რომ მაბამს. არადა რა იცის, რომ ეს მე ვებმევინები  უბრალოდ.

ვცდილობ ნაფაზი ნორმალურად დავარტყა და არ შევრცხვე. უკან ვუბრუნებ და რაღაც Imageგანსაკუთრებულს ველოდები. Continue reading

სტუმარი

ჩემს ლოჯიაში საიდან აღმოჩნდა ან როდის დაიდო ბინა არ მახსოვს. ასაკიც ვერ გავნსაზღვრე. იმხელა იყო პატარა ბიჭი რომ აღარ ეთქმის. ოდნავ შეთხელებული თმით და საშუალო სიმაღლით. არც ისეთი სიმპათიური, როგორი მამაკაცებიც მომწონს, მაგარმ არც – შეუხედავი. არ მახსოვს, როგორ ვცხოვრობდით მის მოსვლამდე, ან ვინ ვიყავით საერთოდ. ის კი ვიცი რომ სახლში ვიყავით „ჩვენ“.

რამოდენიმე დღემ გაიარა და გადავწყვიტეთ საკუთარი თვალით გვენახა სტიქიით დაზარალებული ქალაქი. საშინელი ქარიშხალი იყო. წვიმა, სეტყვა, ქარბორბალა, გუგუნი, გრუხუნი და ელვა, როგორც ცეცხლი. იშვიათი მოვლენაა არა? Continue reading

როცა მზეს ეძინა

 ბაღში, მწვანედ შეღებილ მერხზე ისხდნენ. მათ უკან ეკლესია მოსჩანდა. ცას ისეთი ვარდისფერი გადაჰკრავდა, გაზაფხულობით რომ იცის ხოლმე, წვიმამდე. ამ სურათის შემხედვარეს, მოგინდებოდათ  ფირზე  აღგებეჭდათ ეს ყველაფერი.

იცით, ისხდნენ ისე თითქოს ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო, ორი ადამიანი შემთხვევით ჩამომჯდარაო გვერდი-გვერდ. არადა, ძალიან ახლო მეგობრები იყვნენ. გაგიკვირდათ ხომ? ერთმანეთისთვის ბევრი რამ ჰქონდათ ნათქვამი უკვე და როგორც ჩანს კიდევ დარჩენოდათ. მაგრამ, რატომღაც ორივე დუმდა და გარშემომყოფებს მათ უცხოობაზე აფიქრებინებდა. თქვენ წარმოიდგინეთ, ეს იყო პირველი შემთხვევა რამოდენიმეწლიანი ურთიერთობის მერე, როცა ასე თითქოსდა უბრად იყვნენ ართმანეთთან. დიახ, დიახ პირველი. მე მგონია, რომ ეს იყო ის მომენტი, როცა მეგობრობა მთავრდება და რაღაც ახალი, მეგობრობაზე მეტი იწყება. ჰო, კარგით, შეიძლება არც მთავრდება, მაგრამ ახალი გრძნობა რომ ემატება ეს უეჭველია. Continue reading

ის და მე, მე და ის…

აი, ისიც გამოჩნდა. მის სიარულის მანერას მილიონში გამოვარჩევ.ჯერ ვერ მხედავს.ხეს მოვეფარე. მისი ყურებით მინდა დავტკბე – ამაყად წელში გამართული, მედიდურად მონარნარებს. დიახ, არ ვაჭარბებ, როცა ვამბობ მონარნარებს-მეთქი. ნარ-ნარად, სექსუალურად მოარხევს თეძოებს. მოკლე ქვედაბოლო კი ორმაგად სექსუალურს ხდის მის მოძრაობას.მაღალი, სწორი ფეხები, პატარა მკერდი, მაღალი ყელი და მსხვილი ტუჩები. რაც მთავრია, დამატყვევებელი ღიმილი. იცის ალბათ რომ ძალიან უხდება ღიმილი და ამიტომაც იღიმის სულ. Continue reading

უსათაურო

   მის სახლს ვუახლოვდები. გული ჩვიდმეტი წლის  ბიჭივით მიცემს, ამის დედაც (ცენზურა). არა, რა მომწონს და მიყვარს. ფუი, ვის      ვატყუებ. საკუთარ თავს? ნეტავ მარტო არ იყოს. არა, ნეტავ მარტო იყოს. არა, არ იყოს. ნათელა სახლშია. გულზე მომეშვა. მაგრამ მე ხომ ნათელასთან არ მოვსულვარ. ვესალმები და სასხვათაშორისოდ ლიზის ვკითხულობ. მეცადინეობს. ლიზის, ჩემს საწამებლად, მოკლე შორტი და ასევე მოკლე მაისური აცვია.  ცხელა რას ვერჩი. არც ლიფი ჩაუცვამს. პატარა მკერდი გამომწვევად ამობურცვია. მის გვერდით დივანზე ვჯდები და დიდი ძალისხმევა მჭრიდება, რომ არ მოვხვიო ორივე ხელი და ლამაზ ვარდისფერ ტუჩებზე დავეკონო. ნათელამ მეზობელთან გავდივარო, შემოგვძახა და გაიქცა. წარმოდგენა არ აქვს რას ვგრძნობ მისი ქალიშვილისადმი. ლიზი ეშემაკურად მიყურებს. უცებ დგება და კალთაში მიჯდება. თავს ვერ ვიკავებ. გაგიჟებული ვკოცნი და მკერდზე ვეფერები. შარვალს მიხსნის. და ესაა ცამეტის? გავიფიქრე. Continue reading